Beschermd wonen psychiatrie

Beschermd wonen is een vorm van wonen onder begeleiding voor mensen met psychische of psychosociale problemen. Het is een vorm van maatwerk begeleiding waarin mensen beschermd wonen zonder verblijf of in een beschermde woonvorm, waarin mensen tijdelijk op een locatie van de zorgverlener wonen en waarbij er beschikking is over een 24/7 aanwezige professionele begeleiding en/of toezicht.

Beschermd wonen valt onder de wet maatschappelijke ondersteuning (WMO). Hierin staat dat de gemeenten de verantwoording hebben over het beschermd wonen. Deze instantie is dan ook verplicht om met juiste alternatieven te komen voor kwetsbare burgers die problemen hebben om zich te handhaven in de maatschappij. Ieder mens heeft het recht om hieraan deel te nemen. Langdurige psychische of psychiatrische kwetsbaarheid mag daarin geen belemmering zijn. Beschermd wonen kan worden ingezet voor deze zeer kwetsbare burgers, met een verhoogde begeleidingsvraag. In sommige gevallen kunnen deze mensen belang hebben bij een 24 uurs toezicht en ondersteuning.

Bij beschermd wonen wordt er beroep gedaan op de onplanbare zorg waarbij het verhogen van de zelfredzaamheid en zelfstandigheid in de maatschappij de doelstelling is. Beschermd wonen is een begeleidende zorg en geen behandelende zorg. De meeste aanbieders van beschermd wonen hebben geen psychiaters en psychologen in dienst maar werken samen met GGZ-instellingen die al deze zorg kan bieden.

De begeleiding van beschermd wonen is gericht op verschillende primaire leefgebieden zoals huisvesting, financiën, geestelijke – en lichamelijke gezondheid en verzorging, dagbesteding, sociaal netwerk, huiselijke relaties en maatschappelijke participatie. Dit wordt periodiek vastgelegd en geëvalueerd in een persoonlijk ondersteuningsplan.

Wat is psychosomatisch

Het woord psychosomatisch is een afgeleide van “psuchè” en “soma”. Deze woorden staan respectievelijk voor geest en lichaam. Psychosomatische ziekten hebben ziektebeelden die zich vooral lichamelijk manifesteren, maar waarbij psychische factoren een duidelijke factor zijn.

Psychosomatische geneeskunde heeft verschillende disciplines, zoals vormen van psychologie, psychiatrie, immunologie, dermatologie, psycho neuro-immunologisch, gynaecologie, psycho neuro-endocrinologie en pijnbehandeling.

De klachten in de psychosomatische geneeskunde zijn moeilijk of helemaal niet medisch vast te stellen. Psychosomatische ziekten worden ook als modegevoelig aangeduid waarvan de hoeveelheid gevallen fluctueert met de hoeveelheid beschikbare kennis over de aandoening. Een grote psychische component wordt in veel gevallen verondersteld.

Voorbeelden van Psychosomatische ziekten zijn Fibromyalgie, burn-out, chronische vermoeidheid syndroom, RSI, spasmofilie, whiplash, bekkeninstabiliteit en hyperventilatiesyndroom.

Psychosomatisch voorbeelden

Psychosomatische stoornissen zijn aandoeningen waarbij een persoon lichamelijke klachten heeft waar géén directe lichamelijke oorzaken voor te vinden zijn. Vaak is er in dit geval sprake van een geestelijke oorzaak. Vermoeidheid, duizeligheid, pijn in de nek, rug of schouder, buik- of maagpijn, hoofdpijn of uitvalsverschijnselen kunnen psychosomatisch zijn.

Voor psychosomatische klachten worden ook wel andere termen gebruikt zoals een chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS), irritable bowel syndrome of somatisch onverklaarbare lichamelijke klachten. Het probleem bij dit soort klachten is dat de oorzaak hiervan lastig te achterhalen zijn.

De gevolgen zijn echter goed merkbaar in het dagelijks leven. Psychosomatische stoornissen kunnen veel invloed hebben op iemands gedachtegang, gedrag en emoties (angst, onzekerheid, boosheid). Deze aandoening kan dan ook van grote invloed zijn op het sociale leven van een persoon. Mensen met chronische vermoeidheid of pijnklachten en fibromyalgie kunnen hier flink hinder van ondervinden.

Veel mensen met psychosomatische stoornissen klagen vooral over de lichamelijke klachten. Vaak is dit uit onwetendheid of het niet (willen) beseffen wat de daadwerkelijke oorzaken zijn, maar soms ook uit camouflage hiervoor. Er rust soms een vorm van taboe op. Lichamelijke klachten zijn geregeld een gevolg van geestelijke klachten omdat lichaam en geest met elkaar verbonden zijn. Het is dan ook goed professionele hulp voor dit soort klachten in te schakelen. Cognitieve gedragstherapie, die individueel of in groepsvorm kan worden aangeboden, wordt hiervoor veel ingezet.

Beschermde woonvorm psychiatrie

Beschermd wonen is een vorm van wonen onder begeleiding. Deze woonvorm is gericht op mensen met psychische of psychosociale problemen. De beschermde woonvorm psychiatrie is een woonvorm, bedoeld voor mensen die veel en langdurig psychiatrische problemen hebben. Deze mensen verblijven vaak lange tijd in de GGZ (Geestelijke Gezondheids Zorg) omdat naar huis gaan geen optie meer is. Het kan ook voorkomen dat deze mensen vanuit een thuissituatie naar de beschermde woonvorm psychiatrie gaan, omdat thuis blijven wonen gezien hun situatie geen optie meer is. Onder een resultaatgerichte begeleiding en met een professionele ondersteuning op maat werken de cliënten eraan om op termijn (weer) veilig en verantwoord zelfstandig deel te nemen aan de samenleving. De begeleiding is gericht op een herstel ondersteunende zorg, waarin uit wordt gegaan van de talenten en vaardigheden van de cliënten en niet van de beperkingen. De begeleiders zijn ruim ervaren in complexe psychische problematiek en met psychiatrie.

De Beschermde woonvorm psychiatrie vindt plaats in een nauwe samenwerking met de GGZ. Regelmatig bezoeken de psychiater en psychiatrisch verpleegkundige de bewoners en bekijken de medicatie. In overleg met alle betrokken zorgprofessionals wordt een goed zorgleefplan opgesteld en aangepast aan de behoefte van de bewoner. Vanzelfsprekend is extra aandacht en begeleiding in de vorm van individuele gesprekken in het zorgplan opgenomen. Daarnaast wordt veel aandacht besteedt aan een dagelijks structuur, worden activiteiten aangeboden en is er veel ruimte voor een groepsgesprek. De bewoners wonen in een eigen woon- en slaapkamer met een keuken en toilet maar komen regelmatig bij elkaar in een gezamenlijke huiskamer. Door middel van deze zorg ervaren de bewoners een veilige woon- en leefomgeving.